Ons logo

Terug naar nieuws

François naar de US


Deel 1
Deel 2
Deel 3




Cois deel 1 (8-9-2003)

Hoi lieve vriendjes en vriendinnetjes,

Het is zondag 7 september, uurtje of 2 in de middag, buiten is het zo’n 25 graden en hierbinnen (in een heerlijke Starbucks toko) geniet ik van een super bakkie koffie!!! Hoog tijd om eens wat van me te laten horen! Ik ben vorige week dinsdag (26 augustus) aangekomen in de States (Newark airport, New Jersey) en ben naar Lauren in Cranford (New Jersey) gegaan. Dat was een superweerzien! Met haar moeder zijn we die avond uit gaan eten en eens even goed bijgekletst. De volgende dag zijn we naar Princeton gereden. Dat is een klein stadje (uurtje rijden) met die oude/bekende universiteit. Was echt een superdag. In dat stadje is ook een bekende bar (100 jaar oud ofzo) met eigen bierbrouwsels en aangezien ik altijd genteresseerd ben in cultuur enzo..., zijn we daar om een uurtje of 3 in de middag binnengestapt en hebben we ons om een uurtje of 10 uit die kroeg laten rollen. Inmiddels waren wat vriendinnen van Lauren binnengekomen en die hebben ons keurig naar huis gereden. Donderdag was een warme dag en we zijn naar het strand geweest! Heerlijk relaxed de enorme kater uit mijn lijf laten zweten. Vrijdagavond zijn we met de familie in de city (New York) arabisch gaan eten. Heerlijk!! Zaterdag zijn we weer naar het strand gereden. Vriendinnnen van Lauren hebben daar gezamelijk een huis en op die zaterdag waren er overal feesten (barbecue en drankspelletjes)! Het was namelijk het laatste zomerweekend (‘labor weekend’ ). Jullie kunnen trots op me zijn, want ik heb de eer van Nederland weer hoog gehouden. Wedstrijdje ‘snel bierdrinken’ (halve gallon bier = zo’n 2 liter) van zo’n 20 gasten gewonnen: was best veel, maar ben niet bang mam, dat was niet in 1 keer!!! Als ik weer in Nederland ben, gaan we wel even een leuk spelletje spelen. 2 personen staan tegenover 2 andere personen en je gooit om beurten met pingpongballen in bekers (gevuld met bier) van de tegenstander, die de tegenstander dan moet opdrinken. Het heet Beirut (Libanese hoofdstad) vanwege de bombardementen jaren geleden. Zou dus nu eigenlijk Bagdad moeten heten!

Op maandag (1 september) zou ik naar mijn appartement gaan, maar omdat het Labor day was, was het kantoor gesloten. Uiteindelijk heb ik een superleuke dag met Lauren gehad. Die dag zijn we samen naar een grote Mall gegaan en een beetje geshopt (Macy’s, Banana Republic, GAP enz. enz.) en wat inkopen gedaan voor mijn kamer. Lauren is afgelopen dinsdag begonnen in New Brunswick in een Rechtbank (voornamelijk civiel recht) en heeft het redelijk naar haar zin (mensen zijn leuk, maar ze werkt niet op een plek waar ze echt wil werken en het idee ‘werk’ bevalt haar nog niet helemaal, maar ze beseft gelukkig steeds meer dat ze in deze tijd blij mag zijn, dat ze uberhaupt iets heeft!). Dennis heeft mij op dinsdag naar Manhattan gebracht en we hebben samen de hele dag opgetrokken om de omgeving en het gebouw te verkennen. Mijn woningcomplex bevalt echt supergoed. Security schrikt in het begin wel een beetje af: 24 uur per dag, 7 dagen per week is er security (met detectoren) als je het gebouw in komt, maar het zijn echt vriendelijke kerels! Het is schoon, elke week wordt de kamer schoongemaakt en wordt je bed verschoond. Het is gebouw is een YW & YMHA (Young Women & Young Men Hebrew Association), een soort Joodse YMCA dus. In het gebouw worden allerlei culturele evenementen georganiseerd. Er is een enorme fitnessclub (met olympisch zwembad, sauna enz.), waar ook allerlei classes gegeven worden (van Yoga, spinning tot kickboxen, basketbal enz). Als je member van de Y bent (dus bewoner van het gebouw), krijg je korting op een membership van dit fitnesscentrum en zijn alles classes gratis. Dus mijn eerste les Yoga zit er al op (best lache en ik ben –geen verrassing- niet lenig). Elke week zijn er ook allerlei interessante lectures, die bewoners gratis kunnen bijwonen! Afgelopen week kwam Henry Kissinger, komende week Hilary Clinton en Woody Allen. Ook zit er een zeer prestigeus kleuterschooltje in het gebouw. Elke morgen stoppen er voor de deur enkele limo’s en stappen Kevin Kline en Woody Allen uit om hun kotertjes naar binnen te brengen (Vanmorgen liep ik Woody nog even tegen zijn lijfje. Ja, ik mag Woody zeggen). Kortom ik woon prima in een uniek cultureel centrum in New York! P.s. er zijn ook gewoon goeie bars en kroegen om me heen! Afgelopen week heb ik mijn kamer helemaal voor mezelf gehad! Sinds gisteren heb ik een roommate, een jazzmusicus (Cyrus) uit Zurich. Volgens mij echt een aardige kerel en we gaan vanavond naar Harlem (naar de legendarische Cotton Club).

Dan nu nog even kort over wat ik hier verder nog uitvoer. Afgelopen woensdag ben ik begonnen in Mount Sinai. Ik kwam daar om een uurtje of 8 en vroeg aan de beveiliging waar ik de pharmacy department kan vinden. Hij stuurde me door naar een of andere kelder in het hart van het ziekenhuis. Ik loop door die deprimerende gangen, waar echt geen kip loopt. Ik denk, waar ben ik in godsnaam terechtgekomen! Eenmaal aangekomen bij mijn supervisor (Gina Caliendo, een superklein vrouwtje, maar met een stem doordrenkt van whisky en sigaren, stoer wijfie dus) word ik hartelijk ontvangen en krijg ik een uitgebreide rondleiding. Elke week zal ik doorbrengen in een ander gedeelte van het farmaceutisch gebeuren in het ziekenhuis. Zo heb ik afgelopen week doorgebracht in IPD (InPatient Department), de plek waar alle recepten binnenkomen. M.b.v. een complex pneumatisch tube systeem (vergelijkbaar met wat sommige banken soms nog hebben) worden de medicijnen naar de verschillen uithoeken in het hele ziekenhuis gebracht (te bedenken dat er 12 gebouwen zijn!). Een robot zorgt (a.d.h. van een barcode) dat het gevraagde geneesmiddel in een grote bak komt. De apo’s zijn dan bezig met bijvoorbeeld interacties, contra indicaties, kinderdoseringen, veranderde bloedspiegels als gevolg van het middel en/of de ziekte en stellen evt. een ander middel voor dan de betreffende arts voorschrijft. Mensen die in deze afdeling werken, weten echt zoveel (en hebben jarenlange ervaring) en continue komen de meest complexe vragen van artsen binnen, waar zij dan ook meteen een antwoord op moeten hebben! Zover ben ik helaas echt nog niet! Ik kon eigenlijk vanaf het begin goed met iedereen op deze afdeling opschieten. Veel lachen en een beetje bijdehand uit de hoek komen vinden ze alleen maar mooi! Komende week ga ik naar de afdeling ‘Sterile products’, en ik ben benieuwd of ze daar ook een beetje leuk zijn. We wachten wel af!

Afgelopen vrijdag was er een of ander Italiaans festival in Hoboken (dat is weer New Jersey, voorstadje van New York) en daar ben ik met Lauren en met vrienden en vriendinnen gaan eten. Gisteren met Lauren wat familie langsgegaan, heb een pak gepast van Dennis (want ik heb komend weekend een bruiloft van haar nicht!!), zij heeft haar super lelijke/Amerikaanse bruidsmeisjesjurk opgehaald (ze vindt hem zelf ook niet om aan te zien). Trouwens, alle cliches over de voorbereidingen van een Amerikaans huwelijk zijn waar! Vandaag gaan ze met alle dames uit de familie uitgebreid lunchen (allemaal jurkjes aan, enz. Wat ben ik toch een nuchtere Nederlander als ik die verhalen dan aanhoor... Maar ja, gelukkig prikt Lauren en de rest van de familie er ook wel doorheen, maar ondertussen doen ze het wel allemaal!). Genoeg geluld voor nu! Dit waren zo’n beetje de eerste 2 weken van mijn Amerikaans avontuur en zoals jullie lezen: Ik zit hier goed!

Iedereen de groeten, ik mis jullie ook wel een beetje,

Vele ‘hugs’, Francois


p.s.1: Ronnies, je laptopje doet het perfect!!!! Verhaal voor de nieuwe musical al af?...

p.s.2: Huisgenootjes, is mijn kamer nog heel??? Komt Ali nog wel eens langs??? Hij kan nu in ieder geval in mijn bed tukken!

p.s.3: Rucphen: Nog nieuws???

p.s.4: Familie Reyst: Klaar met feesten?? En nu weer gewoon aan de slag?!

p.s.5: Utrecht: Alles goed met de stages?? En alles goed in de (ziekenhuis)apo’s?

p.s.6: Leidsche studiejaargenootjes: Hoe staat het leven met (evt. nieuwe) vriendjes, vriendinnetjes en konijnen. Roel, kom je nog naar NY?

p.s.7: Ma en Pa: ja, ik eet goed en gezond!


Terug naar
Boven
of Deel 1, Deel 2, Deel 3


Cois deel 2 (30-9-2003)

Hoi lieve vrienden en vriendinnen,

Het is nu 29 september en het is hoog tijd om weer eens wat van me te laten horen, voordat jullie ongerust gaan worden ;)! Sorry dat ik nu pas weer mail, maar ik kwam er maar niet aan toe. En dat is een goed teken, want alles loopt zoals ik hoopte dat het zou lopen! Ik heb het op mijn stage echt goed naar m’n zin. Ik leer hier echt wat, doordat ik overal bijbetrokken word en ik word toch heerlijk vrijgelaten! Mensen zijn echt aardig en natuurlijk is in de ene week het onderwerp leuker/interessanter als in de andere week. En elk weekend zit helemaal vol gepropt met Lauren (en dat vinden we allebei niet echt erg...). We hebben echt al weer van alles meegemaakt. Maar laat ik eerst eens beginnen met jullie te bedanken voor de vele lieve mailtjes!!! Echt super!! Het wordt toch heel snel een gewoonte om elke morgen even te kijken of er mailtjes uit Nederland zijn. Ook elke morgen toch even teletekst bekijken of er nog iets spannends is gebeurd! En Jos, AZ thuis, altijd lastig.

Vorige keer eindigde ik dat ik in het weekend van 13/14 september een bruiloft van Lauren’s nicht zou gaan meemaken. En inderdaad, dat was inderdaad een bruiloft.... De bruiloft vond plaats op zondag 14 december in het grootste particuliere huis in de VS (denk aan een Frans kasteel). Uiteraard begon dit al op zaterdag met een grote BBQ bij de bruidegom thuis. Hij is Joods, dus daar waren ook nog eens allerlei dingen die ik nog nooit gezien en... gegeten had. Was allemaal goed binnen te houden! Zaterdagavond verbleven we in een groot hotel, al dicht bij de trouwlocatie en daar ben ik met een aantal leden van de mannelijke kant van de familie door gaan zakken... (was achteraf misschien niet het beste idee, maar ja, op dat moment was het gezellig). Alle nichten waren al bij de bruid op locatie, dus het was een mannenavond (veel Scotch en slechte verhalen over de bruidegom). Zondagochtend om een uurtje of 7 werden we gewekt en moesten we fris en fruitig bij het gezamenlijke familieontbijt zijn (pijn...). Daarna richting kasteel en kort samengevat, dat was allemaal erg sprookjesachtig. Ceremonie buiten in de tuin, daarna binnen cocktailmiddag (zo’n beetje alle grote zalen van het kasteel waren in thema, dus een kaviaarzaal, een oesterzaal enz.). Wat deze hele bruiloft nog meer bijzonder maakte is dat het door televisie camera’s is opgenomen. Oxygen (Amerikaanse zender) heeft het bruidspaar de laatste 5 weken voor de bruiloft 24 uur per dag/7dagen per week gevolgd. Dus op de dag zelf waren zo’n 8 cameramensen continue aan het filmen (zou niet helemaal mijn keuze zijn, want het was ook soms een beetje irritant... een oma kon het bruidspaar tijdens de ceremonie niet zien, want er stonden 2 camera’s voor haar neus opgesteld...). In januari wordt alles uitgezonden. Ben benieuwd. Jullie zien nog wel foto’s!

Weekend erop hebben Lauren en ik bij mij in New York doorgebracht. Het bleek toch mogelijk te zijn dat zij bij mij bleef tukken (ondanks dat dit eigenlijk op papier niet mag)! Ik moest een handtekening van mijn kamergenoot hebben en dat was gelukkig geen probleem. Kan goed op hem schieten... nee, ik kan goed met hem opschieten (ja, Nederlandse woordgrapjes mis ik wel Jaap en Jur... lachen man, Edgar). Zaterdag 20 september heel de dag op fifth avenue doorgebracht. Alle dure winkels zijn daar gevestigd. Dus alles wat je wilt hebben is daar en –door mijn dikte van mijn portomonnee- blijft daar. Die dag nog wel even Giselle Bundchen (voor de dames: Braziliaans fotomodel en voor de heren: vriendin van Leonardo DiCaprio) een handje gegeven. Zij was daar een film aan het opnemen en ik dacht: “Kom, laat ik me even voor gaan stellen”. En ik kan zeggen: Ze was onder de indruk! Op zondag 21 september zijn we naar Central Park gegaan, want daar kwam de Dalai Lama een lecture geven. Zo’n 200.000 mensen zijn daar op af gekomen (waaronder wij). Was echt heel bijzonder. Overal politie en zoveel mensen. Ik had zoiets nog nooit meegemaakt. Kortom zeer geslaagd! Vorige week ook nog naar Central Park geweest! De Dave Matthews Band (Zuidafrikaans en echt supergoed) kwam daar woensdagavond optreden. Het concert was gratis, het was namelijk door AOL gesponserd voor één of ander goed doel (je moest wel on-line kaarten bestellen). Vrienden van Lauren hadden kaarten geregeld en zo’n 100.000 mensen waren in totaal aanwezig. Het was in 1981 (Paul Simon) voor het laatst geweest dat zo’n groot concert in Central Park was gegeven. Door de uitgebreide beveiliging moesten we wel zo’n 3 uur in de rij staan voordat we het veld op mochten, maar dat was het waard! Afgelopen donderdag is het 10e seizoen van Friends begonnen en –voor de Friends fans- het was geweldig!

Afgelopen vrijdag feestje gehad in mijn Joodse residence (het overbekende feest: Rosh Haskanah of zoiets...), best lachen, maar om een uurtje of half twaalf toch maar even de stad ingegaan voor wat alcohol... Zaterdagochtend samen met Lauren Central Park onveilig gemaakt met ons getrim! Daarna naar het Guggenheim (museum voor moderne kunst) gegaan en tot de conclusie gekomen dat ik te dom ben voor dit soort gekalk op doek. Ok, niet alles, maar veel, begrijp ik toch gewoon echt niet. Lauren kon me vertellen/uitleggen wat ze wilde; ze had het over dat het allemaal uniek was enzovoort. Nou dan heb ik toen ik een jaar of 4 was ook best wat leuke dingen geschilderd/getekend! En die zijn ook allemaal uniek! Het gebouw zelf is wel heel bijzonder! Zaterdagavond met z’n tweeen Bangladesh’ (!) gaan eten. Kan ik iedereen aanraden! Ik ben –zoals sommigen wel weten- een mietje als het gaat om te gekruid eten, maar dit was echt lekker. Indiaas bier (Taj Mahal en Flying Horse) is ook echt goed te drinken!!! Gisteren zijn we met Lauren’s ouders naar Brooklyn (een van de 5 delen van New York) gegaan en wij hebben daar de plekken van hun jeugd bezocht (was echt leuk!). Even een leuk weetje: Als Brooklyn (ons ‘Breuckelen’) niet een deel van NY zou zijn, maar een eigen stad, zou het de op 3 na grootste stad van de VS zijn. Weet ook verder niet wat je met deze informatie moet...

Over mijn stage: Mijn tweede week was ‘sterile products’ (het bereiden van allerlei infusen en chemo’s onder speciale omstandigheden in speciale ruimtes) en ik moet zeggen: dat was saai. Ik mocht niets doen, maar alleen kijken. Ook waren de mensen die dit dag in dag uit doen, niet de meest spectaculaire lui. Ze waren geworden naar wat ze de hele dag doen: saai! Als je ziet dat iemand 10 ml uit potje A in infuuszakje B doet, is dat de eerste keer misschien nog wel interessant, maar na een uur geloof je dat wel! En als ze er dan ook nog niet een leuk verhaal bij kunnen vertellen, heb je mijn aandacht heel snel verloren! En zoals jullie misschien nog wel weten, elk bezoek van mij aan een bepaald departement duurt de hele week... Dus ik heb me vermaakt met wat lezen over het ziekenhuis en ben al een beetje begonnen met mijn verslag.

Mijn derde week heb ik doorgebracht in het ‘Drug Information Center’. Dat was wel weer heel interessant. Continue krijg je de meest uiteenlopende vragen voorgeschoteld (gesteld door onderzoekers, artsen, apothekers, enz uit de buurt die op één of andere manier iets te maken hebben met het ziekenhuis). Dat kan gaan over medicijnen (over bijvoorbeeld allerlei zeldzame bijwerkingen van zeer ongewone medicijnen), ziekten, de nieuwste studies, nieuwe behandeltherapiëen enzovoorts. Dat was echt leuk. Mijn supervisor was een leuke meid die wist dat in Nederland veel drop gegeten werd. Komt ze met de vraag waar liquorice (belangrijk bestanddeel in drop) allemaal wel niet goed voor is. Ik opzoeken. Liquorice wordt in China en Japan al duizenden jaren gebruikt voor van alles en nog wat (heel veel vage studies, natuurlijk). En ook vind ik een aantal studies, waar het voor de meest opziendbarende ziektes wordt onderzocht. Niet altijd als hét medicijn, maar vaak als extra behandelmethode: SARS, HIV en bepaalde vormen van kanker.... (Toch niet te veel eten hoor: hoge bloeddruk enzo). Maar wel leuk om ook zulke dingetjes te kunnen doen. Dan is zo’n weekje prima vol te houden!

Weekje 4: Oncologie: mijn eerste clinische ervaring. Elke morgen met een groepje van 5 artsen rondes maken, van patient naar patient, en daarna de cases apart bespreken en tot een meest ultieme behandelwijze komen. Heb echt met mijn oren geklapperd over wat mijn begeleidster allemaal wist. Zij kon de meest ingewikkelde therapieën voor de meest complexe patienten uittekenen/uitrekenen en ook precies melden wat de mogelijke labresultaten van de volgende dag voor die patient zouden gaan worden en hoe ze daar dan weer op zouden reageren. Was echt interessant!

Vandaag ben ik begonnen met Infection Diseases en dat is ook klinisch. Vanmorgen allerlei statussen van de te onderzoeken patienten langsgegaan en samen met het Infectie-artsen-team op pad. Leuke van dit team is, is dat ze niet gebonden zijn aan 1 afdeling (als bijvoorbeeld oncologie), maar naar patienten overal in het ziekenhuis moeten (daar waar ze gevraagd worden). Dus van kankerpatienten met infecties tot net bevallen moeders met infecties. Heel divers dus.

Ik denk dat jullie nu wel weer genoeg van mij hebben gehad! Was weer veel gelul, maar jullie weten dat, als ik eenmaal begin, dan kan ik niet zo makkelijk stoppen! Vrijdag ben ik heerlijk vrij en daarom ga ik komend weekend 3 dagen (van donderdagavond tot zondagavond) met Lauren naar Boston. Ga daar ontdekken waar zij haar College jaren heeft doorgebracht (kortom, welke kroegen ze bezocht heeft!).

Voor nu, iedereen een dikke zoen, dikke hugs en vele groeten,

Francois (en jullie zouden het niet zeggen, maar ik mis jullie wel!)

p.s.: Herdenkingen 9/11 waren ook lekker echt Amerikaans... Veel drama, dus. Maar toch indrukwekkend!

Deel 1, Deel 2, Deel 3




Cois deel 3 (16-10-2003)



Dag lieve vrienden en vriendinnen,

Hier dan weer even een update vanuit het grote Amerika. Het is nu 16 oktober en ik besef dat ik vandaag over 2 weken al weer koffers moet gaan pakken. Ik ben natuurlijk ook weer erg blij jullie allemaal te zien enzo, maar ik heb het hier eigenlijk wel prima naar m’n zin. Niet in de allerlaatste plaats omdat ik –samen met Lauren- allerlei leuke uitstapjes maak! Zoals ik in mijn vorige mail al even vertelde, ben ik in het weekend van 3 oktober met Lauren naar Boston geweest. Ik kan iedereen aanraden –als je in de buurt bent- om die stad even te bezoeken. Doet erg Europees aan. Het ene moment denk je dat je in Leiden bent en dan kijk je even verder en zie je die wolkenkrabbers boven die oude gebouwen uitkomen. Is ook een relatief kleine stad met een grote rivier die uitmondt in de haven. Lauren en ik verbleven in een luxe hotel met uitzicht op deze rivier. Was niet verkeerd! Op dit moment is het baseball seizoen op z’n piek door de play-offs. Op het moment dat we in Boston waren, kwalificeerden de Boston Red Sox zich voor de volgende ronde... tegen de New York Yankees. Op die zaterdagavond stonden wij dus in de kroeg met alleen maar hardcore Red Sox fans om ons heen die riepen dat ze elke New Yorker helemaal gek gaan maken. Niet dat ik me nou meteen aangesproken voelde, maar ik had dat weekend ook mijn Yankee’s pet bij. Heb ik verder maar niet meer opgezet... (ik weet het, ik ben een watje).

In Boston ben ik ook met het volgende fenomeen geconfronteerd: Plaats: restaurant, Tijd: 14:00, Lauren en ik gaan een hapje eten en willen wat bier bestellen (want waarom niet), waarop de dame vraagt: “Can i see your I.D. please?”. (Je moet dus 21 zijn om alcohol te mogen drinken.). Ik denk, geen probleem (dit gebeurt vaker), dus ik laat mijn rijbewijs zien (Ik uit 1996). Helaas, dat was dus een ‘fake-I.D., volgens die muts. Ze geloofde dus niet dat ik dat was. Manager erbij. Nee hoor, dat ben jij niet. DAT BEN IK WEL! Alleen een tijdje geleden (met een nog dikkere kop en bril). Uiteindelijk mag Lauren wel bier bestellen en heb ik uiteindelijk maar een water besteld... (en uiteindelijk geen tip gegeven natuurlijk). En ik heb natuurlijk toch heel stoer gewoon een paar slokjes van Lauren’s bier genomen! Diezelfde avond had ik moeite om met mijn rijbewijs een kroeg in te komen, maar gelukkig herkende de manager van die tent Lauren, dus het was uiteindelijk geen probleem! Lauren was daar bijna 3 jaar niet meer geweest, en die kerel herkende haar nog steeds.... weet ook niet precies of dat nou wel zo goed is. Tuurlijk ook nog wat cultureel gedaan en naar de Boston Museum of Art gegaan. Er was daar een fantastische Rembrandt tentoonstelling! Ik weet dat het nergens op slaat, maar ik voelde me toch gewoon trots als je door die gangen loopt en je weet dat die kerel een landgenoot is. Al die Amerikanen, Jappen en andere Aziaten komen speciaal naar een Nederlander kijken!

Afgelopen weekend zijn we met een aantal familieleden van Lauren naar Vermont geweest. Vermont is een bekend ski-gebied en in deze tijd van ’t jaar is het daar echt heel mooi. Het is behoorlijk koud, maar de bladeren hebben nu echt allerlei kleuren en vooral als je op een berg staat is dit wel erg indrukwekkend! Haar nicht (ja hoor, weer diezelfde van die trouwerij en dat tripje naar Vegas) heeft daar een vakantiehuis gekocht en haar nichten/neven werden gevraagd om dit huisje even in te wijden! Wij zijn niet te moeilijk! Doen we gewoon! Buiten hebben ze zo’n ‘hot tub’ staan (je weet wel, zo’n ronde houten bubbelbad, net zo een als in Big Brother...). Dat is lekker! Wil ik ook als ik groot ben! Buiten is het dan een graad of 8 en in dat bad is het dus echt superheet. Wijntje/biertje erbij, en je dag kan niet meer stuk! Op zaterdag was het daar Oktoberfesten, dus allerlei Duitse kapellen met heel veel bier, zuurkool met worst en foute hoempapa muziek (toch best gezellig na een paar halve liters). Volgens een aantal mensen moest ik nu wel erg blij zijn, want ‘ik voelde me hier toch wel even thuis’ en ‘dit is toch Dutch?’. Ja, en Nederland is een stad in Duitsland! Ik heb het ze vergeven. Op een bepaald moment werd de ‘vogeljesdans’ gespeeld (ja, het was een wilde dag) en toen voelde ik me echt even thuis. Als ik mij niet vergis komt dat toch uit St. Willibrord, dus gemeente Rucphen??

Afgelopen maandag was het hier Columbus Day en Lauren en ik hebben die dag is gebruikt om iets heel nuttigs te doen: Pompoenen voor Halloween maken! Ja, dat moet ook gebeuren. Is trouwens best lachen!

Ik besef dat ik nog helemaal niet over eten geschreven heb... en jullie weten dat ik dat graag doe. Vorige week zijn we naar een Ethiopisch restaurant geweest. Vond het best ok (en meer dan ik had gedacht...). Afgelopen maandagavond zijn we pastrami bij Katz (bekend hier in NY, ook bekend van de film 'When Harry met Sally', met die bekende scene van Meg Ryan) gaan eten. Was inderdaad echt heel goed! Genoeg over eten. Ik ren het er trouwens ook weer meteen vanaf (Central Park!), tenminste het grootste gedeelte dan.

Komend weekend, gewoon een weekend in de stad. Ik ga op zaterdag met Lauren naar een of andere ‘bekende’ (ik had er nog nooit van gehoord) Broadway show.

Op mijn stage gaat het ook wel prima. Vorige week heel de week doorgebracht op Pediatric Liver Transplant (levertransplantatie in kinderen). Was erg interessant. Rondes op de zaal waren toch wel een beetje naar. Al die kinderen die zo ziek zijn en waarvan ik dan al wist dat die kinderen toch net niet in aanmerking voor een nieuwe lever komen (want er zijn te weinig donoren, dus is er een heel complex systeem om een lever aan een bepaalde patient toe te kennen). Ouders zijn er 24 uur per dag bij en staan werkelijk te springen als wij binnenkomen: “Is er nieuws, komt mijn kind nu in aanmerking enz.enz.”. Triest, dus, want vaak is het een nee.

Deze week loop ik mee met een apotheker (een enorme muts) die gaat over Adverse Drug Reaction (onverwachte bijwerking van een bepaald medicijn). Ik zit nu hele dagen op departement Medical Records en lees daar de volledige charts (status) van een bepaalde patient waarvan vermoedt wordt dat het gaat om een bijwerking/overgevoeligheid van een bepaald medicijn. En dan moeten er formulieren worden ingevuld, die gaan dan weer naar de FDA (organisatie die in de VS gaat over de controle van medicijnen). Als er nu vaak iets onverwacht gebeurt bij het nemen van een bepaald medicijn kan dit leiden tot nieuwe ‘labeling’ van het medicijn. Dus bijwerkingen in bijsluiter moeten worden aangepast, of indicatie van het medicijn wordt aangepast of medicijn kan zelf van de markt worden gehaald. Maar het is natuurlijk al moeilijk genoeg om in het overzicht van de patient te concluderen dat dat medicijn ook verantwoordelijk is voor die reactie. Misschien komt het wel door de ziekte die men heeft of een ander medicijn of doordat de patient zelf niet helemaal lekker in elkaar zit. Nogal complex dus om zo maar een conclusie te kunnen trekken. Maar zoals je misschien wel denkt: Op den duur wordt dit nogal saai. Maar ik hou vol! Morgen is alweer de laatste dag op deze afdeling!

Nou, ik heb jullie weer een beetje op de hoogte gebracht. Ik denk dat dit mijn laatste update is. De volgende update, kan ik gewoon weer vertellen! Ik ga nu gauw achter de t.v., want zojuist is het beslissende duel tussen de Yankees en de Red Sox begonnen en het belooft spektakel te gaan worden.

Vele groeten, hugs en zoenen,
Francois

p.s. Peeperklips: foto’s van de Beachparty zagen er goed uit. Ben jaloers dat ik er niet bij was. Is er al iets meer bekend over inhoud van de musical? Ben benieuwd!



Deel 1, Deel 2, Deel 3

Terug naar
Nieuws